Gdy milkną anioły (barwione brzegi) - Thomas Arnold

Czy była to miłość od pierwszej strony? Zdecydowanie nie. I mówię to zupełnie bez żalu, bo w tym przypadku sprawdziło się stare „im dalej w las, tym lepiej”. Mnie do sięgnięcia po książkę skusiło nie tylko piękne wydanie z barwionymi brzegami, ale też sam tytuł, mroczny i niepokojący. Klimat książki jest duszny, ciężki, idealnie współgrający z atmosferą rodzinnych sekretów i narastającej tajemnicy. To historia, która zmusza do myślenia, łączenia poszlak i snucia własnych teorii. Napięcie rośnie stopniowo i – przynajmniej u mnie – zdecydowanie mocniej odczuwalne było w drugiej połowie książki. Tak jak początek był raczej delikatnym zaintrygowaniem niż czytelniczym zachwytem, to końcówkę czytałam już z prawdziwym zaangażowaniem. A przesłanie? Za każdym sukcesem i wielkim bogactwem stoi coś… i w tej historii nic nie jest tak proste, jak mogłoby się wydawać. To moje pierwsze spotkanie z twórczością Thomasa Arnolda i choć potrzebowałam chwili, by „wejść” w tę opowieść, zaliczam je do udanych. Moim zdaniem zdecydowanie warto dać tej książce szansę.