Rozdzieleni przez los DL - Małgorzata Manelska

Nie wiem, jakie są Wasze wrażenia, ale moje są takie, że niezależnie od tego, jaką książkę (z gatunku obyczajowego) wybiorę z Wydawnictwa Filia, zawsze trafiam na historię, która zawładnie moją głową i sercem. Dzisiejsza recenzja dotyczy książki pt. „Rozdzieleni przez los” autorstwa Małgorzaty Manelskiej. Dla zainteresowanych: to opowieść, która zaczyna się spokojnie, a następnie krok po kroku wciąga czytelnika w rzeczywistość, od której nie da się odwrócić wzroku. To historia o miłości, ale nie takiej cukierkowej i łatwej. To miłość wystawiona na próbę w najgorszym możliwym czasie, gdy świat przestaje działać według jakichkolwiek zasad, a ludzkie życie traci wartość szybciej, niż można się spodziewać. Uprzedzam, że nie biorę odpowiedzialności za to, że każdy, kto zacznie czytać, nie przestanie o niej myśleć :D. ! Mały spojler! Losy ludzi, którzy przed i po II wojnie światowej zmuszeni byli do czynów, które w innych czasach i sytuacjach nie przyszłyby nikomu do głowy. Nasza dzisiejsza powieść rozgrywa się tuż przed wybuchem II wojny światowej i prowadzi nas przez najtrudniejsze lata okupacji. Poznajemy Marię Hajat, młodą dziewczynę z żydowskiej rodziny, oraz Władka Przybyszewskiego, syna polskiego policjanta. Łączy ich uczucie, które rodzi się naturalnie, bez wielkich deklaracji, za to z nadzieją na wspólną przyszłość. Na początku wszystko wygląda jak historia o młodych ludziach, którzy chcą żyć po swojemu, mieć plany, marzenia i siebie nawzajem. I właśnie wtedy los postanawia brutalnie to przerwać. Kolejna rzecz, którą musicie wiedzieć, to że wojna w tej książce nie jest tylko tłem. Wkracza w życie bohaterów z impetem, niszczy ich codzienność i rozdziela ich w najbardziej okrutny sposób. Władek trafia na roboty przymusowe do Prus Wschodnich, a Maria zostaje sama, w ciąży, wrzucona w piekło getta. Od tego momentu historia przestaje być jedynie opowieścią o uczuciu dwojga młodych ludzi, a staje się zapisem walki o przetrwanie. Każdy dzień to strach, głód, niepewność i ciągłe pytanie, czy jutro w ogóle nadejdzie. Autorka bardzo mocno skupia się na emocjach. Nie opisuje wojny w sposób podręcznikowy, nie zasypuje datami ani suchymi faktami. Zamiast tego pokazuje ją oczami zwykłych ludzi, którzy nagle muszą podejmować decyzje nie do pomyślenia. Maria zmaga się nie tylko z głodem i zagrożeniem, ale także z lękiem o dziecko, które nosi pod sercem. Władek z kolei doświadcza upokorzenia, wyczerpania i poczucia bezsilności, próbując jednocześnie zachować w sobie resztki nadziei, że jeszcze kiedyś się odnajdą. Według mnie to co najbardziej porusza w tej książce, to jej prawdziwość. Nie ma tu bohaterów idealnych, nie ma prostych wyborów ani łatwych rozwiązań. Są ludzie, którzy czasem się boją, czasem popełniają błędy, czasem mają dość, ale mimo wszystko próbują przeżyć kolejny dzień. Autorka pokazuje, jak wojna rozbija rodziny, niszczy relacje i zmusza do sytuacji, zadań, poświęceń, które jeszcze chwilę wcześniej wydawałyby się niemożliwe. Zresztą każdy z nas (no może większość) z lekcji historii wie, co i ile wojna zrobiła człowiekowi.! „Rozdzieleni przez los” to także opowieść o sile nadziei. Choć momentami jest bardzo trudno i brutalnie, to gdzieś między wierszami cały czas tli się myśl, że warto walczyć, że warto wierzyć, nawet jeśli wszystko dookoła mówi, że nie ma już sensu. Ta książka boli, wzrusza i zostaje w głowie na długo po przeczytaniu ostatniej strony. Jeśli więc lubicie historie emocjonalne, prawdziwe i nieuciekające od trudnych tematów, a chcecie poznać losy bohaterów, a nie tylko o nich przeczytać, „Rozdzieleni przez los” to powieść, która pokazuje, że miłość w czasach wojny nie jest obietnicą szczęścia, ale aktem odwagi. I właśnie dlatego warto po nią sięgnąć.

Lata 1938-1945, Maków Mazowiecki, Władysław wkrótce musi iść do wojska, jednak przed wyjazdem wyznaje miłość Marysi. Sytuacja polityczna robi się coraz bardziej niepewna. W Polsce zauważalny staje się wzrost agresji wobec narodowości żydowskiej. Nie każdy jednak ulega propagandzie i mowie nienawiści,ale każdy martwi się o jutro. Czy wojna, która pochłonie miliony istnień pozwoli na przetrwanie miłości Polaka do Żydówki? Czy obojgu będzie dane się jeszcze spotkać, tutaj na tej ziemi? Ta książka boli. Od pierwszych kartek wyczuwa się w niej smutek. Wojna, ta straszna machina napędzana przez mniejsze jednostki, najczęściej schowane w zaciszu domu, bezpieczne jest najgorszym "wynalazkiem" ludzkości. Wojna to potwór pochłaniający niewinnych. W powieści poruszony zostaje nie tylko temat eskalacji i eksterminacji Żydów. Jeden człowiek wymyślił sobie świat idealny, bez wad, rasę nadludzi panujących nad maluczkimi. W sposób sprytny i perfidny, wykorzystujący ludzką chęć pomocy najbliższym, dając nadzieję na wyleczenie, pozbył się osób niepełnosprawnych i chorych. Ból rodziców jaki przebija się w tej powieści dotknął mnie do głębi. Autorka pokazała wszystkie ofiary tej bezsensownej wojny, nie jedynie te o których czytamy najczęściej. To nie TYLKO historia o miłości, ale to AŻ historia o woli przetrwania, o ciągłej wierze, że kiedyś to się skończy, kiedyś będzie lepiej, kiedyś będzie można wyjść na świat i bez schylonej głowy i strachu spojrzeć na innych. Piękna, poruszająca, napisana w doskonały sposób, nie odkładalna i powtórzę, pełna rodzicielskiego bólu. Czytajcie, jeśli tylko preferujecie literaturę wojenną, myślę,że się Wam spodoba i poruszy najczulsze struny Waszych serc.