Lone Wolf 2: Ogień na wodzie. Seria Kai Księga II - Joe Dever

„Ogień na wodzie”, druga część przygód Samotnego Wilka, to książka, która udowadnia, że granica między epicką fantasy a polską codziennością bywa zaskakująco cienka. Joe Dever tworzy świat pełen niebezpieczeństw, dramatycznych wyborów i nieustannego chaosu — czyli coś, co polski czytelnik zna równie dobrze jak skecze Ani Mru-Mru. I podobnie jak w ich kabaretowych występach, tutaj również bohater nieustannie wpada w sytuacje, które wydają się jednocześnie groźne i absurdalnie znajome. Podróż Samotnego Wilka przypomina kabaretowy monolog o próbie załatwienia prostej sprawy w poniedziałek rano. Bohater biegnie, walczy, próbuje przekonać ludzi do oczywistych faktów — a świat odpowiada mu z kamienną twarzą: „To nie do mnie, proszę iść do okienka obok”. W tej warstwie humoru książka zyskuje dodatkowy wymiar: nagle okazuje się, że walka z potworami jest zaskakująco podobna do walki z polską biurokracją, a każdy wybór może skończyć się równie źle jak źle wypełniony formularz. Szczególnie wyrazisty jest epizod morski, który w swojej intensywności przypomina skecz Ani Mru-Mru o wakacjach all-inclusive. Statek zostaje zaatakowany przez potwory, fale szaleją, a bohater próbuje zachować godność — dokładnie tak, jak każdy, kto choć raz płynął promem przez Bałtyk w listopadzie. Dever opisuje to z powagą, ale polski czytelnik nie może oprzeć się wrażeniu, że wystarczyłoby dodać jedną postać w stylu Michała Wójcika, patrzącą w kamerę z miną mówiącą: „No przecież to się nie może udać”. Najciekawszy pozostaje jednak motyw rozmowy z królem, który ma uwierzyć w nadciągającą katastrofę. W tej scenie pobrzmiewa echo kabaretowych dialogów o absurdach polskiej logiki urzędowej: bohater przedstawia dowody, argumenty i dramatyczne fakty, a władca odpowiada tonem kierownika sklepu: „A ma pan to na piśmie?”. „Ogień na wodzie” to więc nie tylko klasyczna powieść fantasy, ale także materiał, który — świadomie lub nie — doskonale rezonuje z polskim poczuciem humoru.