Do trzech razy serce - Krystyna Mirek

Wracamy do Bobrówki i Krakowa by śledzić dalsze losy trzech kobiet. Babci Łucji, mamy Ani i córki Klary. Tylko jedna z nich jest w szczęśliwym związku, bez problemów. Dwie pozostałe miotają się, a właściwie nie tyle miotają co zastanawiają nad swoimi uczuciami. Nad tym czy warto dać drugą szansę i czy nie lepiej zacząć od nowa z kimś innym albo pozostać już samotną. W rozterkach nie pomagają też opinie innych. Wiadomo...na wsi nic długo nie zostaje tajemnicą, a spojrzenia mieszkańców mogą być powodem izolacji od świata zewnętrznego. Czy jednak warto się nimi przejmować? Łatwiej powiedzieć niż zrobić. Autorka zaserwowała nam bardzo wciągającą historię, która nie pozwala bohaterkom i bohaterom spać spokojnie. Pojawia się motyw choroby, a Max, który w poprzedniej części był postacią mało sympatyczną zaczął się zmieniać. Nareszcie dostrzega to czego wcześniej nie doceniał. Ktoś ma nadzieję na spotkanie z nim. Dużo w powieści jest o wybaczeniu i dawaniu lub nie drugich szans, o tym, że czasem trzeba o coś bardziej powalczyć i się nie poddawać. O tym, że przypadki nie raz otwierają nam oczy na sprawy, które dla innych są aż za bardzo widoczne, a dla nas...no cóż, mamy klapki na oczach bo miłość nie raz i nie dwa sprowadziła ludzkość na manowce. Niesamowicie prawdziwa, bez lukru, o ludzkich relacjach i dająca nadzieję,że zjawi się ktoś dzięki komu coś w naszym życiu zmieni się na lepsze. Zachęcam aby rozpocząć czytanie od poprzedniej części, bo uważam,że jest niezbędna by lepiej wgryź się w historię bohaterek. Polecam i czekam, na kwiecień