Przez milion burz - Agata Czykierda-Grabowska

„Przez milion burz” autorstwa Agata Czykierda-Grabowska to historia, która otula jak ciepły koc w chłodny wieczór, a jednocześnie potrafi zaskoczyć nagłym podmuchem wiatru. To opowieść o powrotach – do miejsc, do wspomnień i do uczuć, które nigdy tak naprawdę nie wygasły. Martyna, po utracie pracy w korporacji, podejmuje decyzję o wyjeździe na wieś, do opuszczonego gospodarstwa dziadków. Ma to być ucieczka, chwila na złapanie oddechu i poukładanie życia na nowo. Rzeczywistość szybko jednak weryfikuje jej wyobrażenia – dom jest w opłakanym stanie, a plany spokojnej renowacji komplikują kolejne niespodziewane zdarzenia. Atak nietoperza, tajemniczy komplet srebrnych sztućców odnaleziony wśród starych rzeczy i próby włamania do domu sprawiają, że wokół Martyny zaczyna gęstnieć atmosfera niepokoju. Na jej drodze ponownie pojawia się Hubert – lekarz pracujący w lokalnej przychodni i mężczyzna, z którym przed laty łączył ją letni romans. Ich spotkanie budzi wspomnienia, niedopowiedzenia i emocje, które – mimo upływu czasu – wcale nie straciły na sile. Hubert to bohater spokojny, uważny, z pozoru opanowany, ale skrywający własne wątpliwości. Między nim a Martyną wciąż iskrzy, jednak przeszłość i aktualne problemy nie pozwalają im tak po prostu rzucić się sobie w ramiona. Autorka porusza w tej powieści temat zaczynania od nowa, odwagi w podejmowaniu decyzji, mierzenia się z przeszłością i budowania siebie na gruzach dawnych rozczarowań. To również historia o tym, że życie rzadko jest czarno-białe – czasem trzeba przejść przez milion burz, by odnaleźć własny spokój. W tle pojawia się nutka tajemnicy związanej z rodzinną przeszłością i niepokojącymi wydarzeniami wokół domu dziadków, co dodaje powieści lekkiego, intrygującego napięcia. Emocje w tej książce są bardzo prawdziwe – nieprzerysowane, bliskie codzienności. Jest tęsknota, zawód, niepewność, ale też ciepło, nadzieja i delikatne, stopniowo odradzające się uczucie. Czytając, czułam wzruszenie i nostalgię, momentami także frustrację wobec niektórych decyzji bohaterów – dokładnie tak, jakby byli kimś mi bliskim. Bardzo podobał mi się klimat małej miejscowości i motyw powrotu do korzeni. To historia, która płynie spokojnie, ale zostawia po sobie ślad. Gatunkowo to powieść obyczajowa z wyraźnym wątkiem romantycznym i subtelną nutą tajemnicy. Idealna dla czytelników, którzy lubią historie o drugich szansach, powrotach do rodzinnych stron i uczuciach dojrzalszych, bardziej świadomych. Dla tych, którzy cenią emocjonalną autentyczność i bohaterów z krwi i kości. „Przez milion burz” to opowieść o tym, że czasem trzeba wszystko stracić, by odnaleźć siebie. Ciepła, poruszająca i pełna nadziei historia, którą czytałam z przyjemnością i którą z serca polecam każdemu, kto wierzy w drugie szanse.

Martyna została zwolniona z pracy, niebawem nie będzie miała za co utrzymać mieszkania i siebie. Ma nadzieję, że sprzedając dom po dziadkach stanie na nogi. Dlatego przyjeżdża na wieś, którą pamięta z wakacyjnych wspomnień i już na początku zostaje zaatakowana przez bliżej nieokreślone stworzenie. W panice odwiedza pobliski ośrodek zdrowia domagając się zastrzyku przeciw wściekliźnie. Tam spotyka Huberta, chłopaka z którym kiedyś dużo ją łączyło. Czy to kolejna ckliwa historia miłosna? Na powyższe pytanie odpowiem od razu. Nie, nie jest to kolejna słodka historia miłosna. Przez ile burz musi przejść człowiek aby dotrzeć do celu, do szczęścia, by zobaczyć, że niepotrzebnie zmarnował wiele lat życia. A wystarczyło jednej z tych burz wyjść naprzeciw. Martyna ma nadzieję na szybki i spory zastrzyk gotówki, nie spodziewała się, iż w domku po dziadkach odnajdą ją wspomnienia. Szczególnie te z ostatniego lata gdy między nią, a Hubertem zaczęło dziać się coś pięknego. Tych dwoje ludzi staje przed dylematami, przed niedopowiedzeniami z przeszłości i może najwyższa pora aby powiedzieć tej drugiej stronie całą prawdę. Podoba się mi to,że autorka powoli ale sukcesywnie dawkowała czytelnikowi z czym borykali i borykają się bohaterowie. Od razu widać naszą naturę skłonną do gdybania...chociaż prawda okazuje się być zupełnie inna. Ta powieść to bardzo przyjemna obyczajówka, którą ciężko odłożyć, właśnie przez to budowanie napięcia i nieśpieszne odkrywanie kart. Pozwala samemu czytającemu wrócić do własnych wspomnień wakacji spędzanych na wsi i tego niezwykłego, niepowtarzalnego klimatu z gatunku...kiedyś to było. Zachęcam do sięgnięcia po tę historię, a czy skończyła się ona happy endem? Nie powiem, przekonajcie się sami. Zwróćcie także uwagę na przepiękne wydanie. Już zapachniało wiosną.