Posmak - Daria Lavelle

Konstantin wydaje się być kolejnym mężczyzną, który próbuje przetrwać w Stanach, będąc emigrantem. Jednak za jego całkiem zwyczajnym portretem zewnętrznym, za traumami, za wspomnieniami, za błędami i całą gamą uczuć skrywa się… posmak. To zmarli, którzy chcą za jego pośrednictwem ostatni raz pojawić się na tym świecie. Tylko czy Konstantin odważy się dać głos swoim paranormalnym zdolnościom? „Posmak” to książka, której udaje się zaskoczyć nawet doświadczonego czytelnika – zarówno jeśli chodzi o zwroty akcji, momentami tajemniczą narrację, czy zupełnie oryginalny pomysł na całokształt fabuły. Lavelle genialnie balansuje na krawędzi realizmu i fantazji, pozwalając tak obcemu i przerażającemu dla żyjących światu zmarłych na wkroczenie do naszej rzeczywistości. Jednak jeśli myślicie, że to powieść rodem ze świata fantasy to jesteście w błędzie, bowiem to po prostu szalenie refleksyjna, przemawiająca do odbiorcy i poruszające wiele uniwersalnych tematów lektura, sięgająca po metafory, dzięki czemu jeszcze mocniej uderza w odbiorcę i przede wszystkim na długo nie daje się zapomnieć. To powieść o tym, jak echo bolesnych, wypowiedzianych w złości słów pobrzmiewa przez długie lata, jak miłość może być silniejsza niż śmierć, jak łatwo się zagubić człowiekowi i krzywdzić – siebie i innych. Autorka przypomina jak ważne jest w życiu pewne domknięcie, nawet bolesne, ale pozwalające na powolne zmierzanie ku nowemu rozdziałowi. Przypomina też o ulotności życia, które zbyt często bierzemy za pewnik i pielęgnowaniu najważniejszych dla nas relacji na co dzień. I skłania do zastanowienia się, czy nie łatwiej jest pozwolić zmarłym odejść, wszak nikt z nas nie wie czy nasze cierpienie nie staje się po części także ich cierpieniem po tej drugiej stronie.

„Posmak” Darii Lavelle to książka, która zaskakuje od pierwszych stron – nie tylko historią, ale też sposobem, w jaki opowiada o stracie, pamięci i tym, co pozostaje po ludziach, których już nie ma. Od razu poczułam, że to powieść wyjątkowa, bo łączy coś, co zazwyczaj trudno połączyć: realizm magiczny, emocjonalną głębię i smakowity, niemal namacalny świat kulinariów. Już sam pomysł – że poprzez smaki można spotkać duchy zmarłych – jest tak oryginalny, że od razu wciąga i budzi ciekawość. Główny bohater, Konstantin Duchovny, jest postacią, którą trudno nie polubić. To człowiek zagubiony, zaskoczony własnym darem, a jednocześnie pełen wrażliwości i tęsknoty. Jego sytuacja jest absolutnie wyjątkowa – możliwość spotkania z duchami poprzez przygotowanie ich ulubionych potraw brzmi niemal magicznie, ale przy tym jest też ogromnym wyzwaniem. Konstantin nie umie gotować, więc każdy jego krok w kuchni to walka, która staje się metaforą zmagań w życiu i próby pogodzenia się ze stratą. Widzimy w nim ciekawość świata, lęk, poczucie odpowiedzialności i – co najważniejsze – człowieczeństwo, które sprawia, że cała historia jest tak bardzo autentyczna, mimo że pełna magii. To, co w „Posmaku” najbardziej mnie uderzyło, to emocje. Autorka w niezwykły sposób oddaje tęsknotę za tymi, których nie ma, smutek związany z ich utratą, ale też radość z chwil, które mogą trwać choćby chwilę – jeden posiłek, jeden ułamek czasu. Czytając, niemal czułam zapachy przygotowywanych potraw, smak każdego kęsa i napięcie, które towarzyszy Konstantinowi w momentach spotkań z duchami. Historia potrafi wzruszyć, rozbawić, a momentami nawet zaskoczyć lekko groteskowym humorem – te kontrasty sprawiają, że książkę czyta się z prawdziwą przyjemnością. Podoba mi się też to, że „Posmak” jest książką refleksyjną, nie spieszącą się, pozwalającą czytelnikowi zatrzymać się przy małych rzeczach. To powieść dla osób, które lubią powoli wchodzić w świat bohaterów, smakować każdą scenę, zagłębiać się w ich emocje i przyglądać się temu, jak codzienność przeplata się z magią. Nie jest to typowy thriller czy powieść przygodowa – to książka, która zostawia ślad, zmusza do myślenia o przemijaniu, wspomnieniach i o tym, jak ważne są więzi z innymi, nawet po ich odejściu. Czytając „Posmak”, czułam się trochę, jakbym sama przygotowywała te potrawy razem z Konstantinem – smakując jego radość, niepewność i poczucie odpowiedzialności. To historia, która otula melancholią, ale jednocześnie daje nadzieję i pokazuje, że nawet w magii codziennych chwil można znaleźć ukojenie i poczucie sensu. To powieść, którą można czytać powoli, smakując każdy rozdział i pozwalając jej emocjom wnikać głęboko. Jeśli lubisz literaturę z duszą, pełną emocji, magii i refleksji nad życiem i utratą, „Posmak” Darii Lavelle jest lekturą, która zostanie w Twojej pamięci na długo. Bon appétit – naprawdę warto sięgnąć po tę historię.