W Portoryko padał śnieg - Sarah McCoy

1961 rok, w Portoryko razem z rodzicami mieszka jedenastoletnia Verdita. Dziewczynka zaczyna dostrzegać rzeczy, które wcześniej ignorowała. Odczuwa emocje o jakie nigdy by siebie nie posądzała, a już najbardziej zdziwieni są jej rodzice. Verdita powoli wkracza w okres nastoletniego buntu, a sytuacji nie poprawia nagła informacja o spodziewanym rodzeństwie. Stany Zjednoczone jawią się dziewczynie jako nadzieja na lepsze, tylko nie wiem w jaki sposób mogłaby tam trafić chociaż na chwilę, mając rodziców, którym dobrze w swojej małej ojczyźnie. Powieść której główną bohaterką, a zarazem narratorką jest jedenastoletnia Verdita opowiada przede wszystkim o dorastaniu, o momencie w którym coś dziwnego zaczyna się dziać z jej emocjami. Autorka w genialny sposób pokazała jak wygląda świat oczami jeszcze dziecka, choć prawie już młodej kobiety. Zachodzące zmiany zaczynają być widoczne nie tylko w zachowaniu ale i na ciele dziewczyny. Dodatkowo pojawi się ktoś jeszcze i ona, która rodziców miała na wyłączność będzie musiała się nimi "podzielić". Rodzi się w niej zazdrość, złe myśli, złorzeczenia oraz bezradność i niemożność poradzenia sobie z zaistniałymi sytuacjami. Ta książka to piękny, a zarazem dramatyczny obraz kultury Portoryko, gdzie w najlepsze trwają walki kogutów i związany z nim hazard. To też pomieszanie przesadnej religijności z zabobonami i sytuacją kobiet, których rolą jest rodzenie dzieci oraz zajmowanie się nimi, mężem, domem i jeśli jest to także "obejściem". Nic dziwnego, że Verdita boi się swojej przyszłości i oczekiwań jakie stawia przed nią społeczeństwo. Książkę czyta się bardzo dobrze i gorąco ją polecam.