Fantasmagorie. Opowieści o umarłych - opracowanie zbiorowe

„Fantasmagorie. Opowieści o umarłych” to zbiór dziewięciu opowiadań w klimacie gotyckim z przełomu XVIII i XIX wieku. Dzięki temu już sam ich język i sposób narracji wprowadzają w odpowiedni i jedyny w swoim rodzaju klimat, który spotęgować może wieczór, szelest wiatru za oknem i światło świecy. Jak wspomina w posłowiu tłumaczka podobno niektóre z tych historii wydarzyły się naprawdę! Po lekturze opowiadania „Portrety przodków” Apela z przerażeniem mijać będzie wszelkiego rodzaju starodawne obrazy ukazujące ludzi. One mają duszę! „Pokrewieństwo ze światem duchów” Launa przestrzega, że niektóre przepowiednie mogą się ziścić i nie zawsze są one pozytywne w swoich skutkach. W opowieści tego samego Autora „Głowa nieboszczyka” niepokorny syn wraca, by starać się o należny mu spadek, lecz ten powrót nie będzie takim, jaki oczekiwał. Natomiast w jego „Martwej narzeczonej” genialnie maluje portret kobiety wzgardzonej i tego, do czego jest zdolna – nawet po śmierci. Krótkie opowiadanie Utterson „Burza” działa na wyobraźnię, bowiem pozostawia wiele miejsca na domysły… i tak samo dużo strachu zasiewa przed nieobliczalną pogodą. Musaus w najbardziej obszernej historii ze zbioru „Milcząca miłość” dodaje trochę romantyzmu pozycji, ukazując, jak wiele człowiek jest zdolny uczynić dla miłości. Po raz kolejny w zbiorze pojawia się opowieść Launa, tym razem nazwana „Duch zmarłego”, sięgająca spirytyzmu, mieszająca w głowie i zdecydowanie najlepsza spod pióra tego Autora w tej książce. W „Szarej izbie” Claurena przenosimy się do pokoju, w którym nie bez powodu nikt nie chce spędzić nocy. Natomiast „Czarny pokój” Apela stanowi świetną odpowiedź na poprzedni tekst, natomiast razem są znakomitym domknięciem tej pozycji, pozostawiając czytelnika z pytaniem, czy aby na pewno duchy istnieją. Z tymi opowieściami spędziłam naprawdę doskonały, ciekawy czas i urozmaiciły mi kilka wieczorów. Może nie pochodzą od najznamienitszych pisarzy tamtego okresu, jednak Autorom nie można odmówić ani talentu ani umiejętności władania piórem, ani intrygujących pomysłów – być może podyktowanych nieco przez życie… któż to może wiedzieć? Polecam!