Pamięć drzewa. Pamięć drzewa - Tina Valles

„Pamięć drzewa” Tiny Vallès to jedna z tych książek, które czyta się sercem, a nie tylko oczami. Już od pierwszych stron wciąga w świat ośmioletniego Jana i jego dziadka, sprawiając, że człowiek zaczyna patrzeć na codzienność trochę inaczej — uważniej, z większą czułością. To opowieść o drobnych gestach, wspólnych spacerach, rozmowach i o tym, jak zwykłe chwile potrafią zostawać w pamięci na zawsze. Jan, chłopiec wrażliwy i ciekawy świata, cieszy się, gdy w jego domu pojawiają się dziadkowie. Jednak nie wszystko jest takie proste — rodzice chłopca wydają się bardziej zmartwieni niż szczęśliwi, a w domu unosi się subtelne napięcie. Mimo to Jan i dziadek znajdują własny świat — świat pełen historii, które kryją się w drzewach, w nazwach ulic, w wspólnie spędzonych chwilach. To właśnie dzięki nim Jan uczy się patrzeć, słuchać, pamiętać i doceniać to, co pozornie zwykłe, a tak naprawdę bezcenne. Bohaterowie są prawdziwi i niezwykle poruszający. Jan to dziecko, które obserwuje świat z niewinnością i uważnością, ale też z pewnym ciężarem, bo dostrzega emocje dorosłych, których nie do końca rozumie. Jego dziadek jest pełen ciepła, cierpliwości i mądrości — ktoś, kto uczy, że pamięć to nie tylko wspomnienia, ale także troska o to, co i kogo kochamy. Ich relacja jest piękna w swojej prostocie, a jednocześnie głęboka i poruszająca, bo pokazuje, że bliskość nie zawsze musi być wielkim gestem czy głośnym słowem — czasem wystarczy spacer, wspólna rozmowa i obecność. Emocje w tej książce są niezwykle subtelne, a jednocześnie mocno oddziałujące. Jest radość, zachwyt nad codziennością, wzruszenie, nostalgia, a momentami lekki smutek, bo Vallès przypomina nam, że życie jest ulotne, że chwile mijają i że czasem tracimy coś, zanim zdążymy to docenić. Podczas czytania czuć ciepło, bezpieczeństwo, ale też kruchość życia — taką, która sprawia, że zatrzymujemy się na chwilę i zaczynamy myśleć o własnych wspomnieniach, bliskich i tym, co naprawdę jest ważne. To powieść obyczajowa, która sprawdzi się dla każdego, kto chce się zatrzymać i spojrzeć na świat oczami dziecka, przypomnieć sobie siłę wspólnych chwil i znaczenie pamięci. Dzieci odnajdą w niej ciekawą perspektywę świata, a dorośli mogą przypomnieć sobie, jak ważne są drobne gesty, rozmowy i czułość w codziennym życiu. „Pamięć drzewa” zostawia w sercu ciepły ślad. To książka, która sprawia, że chce się zwolnić tempo, popatrzeć na otoczenie z uwagą i zatrzymać chwilę, zanim przeminie. Historia Jana i jego dziadka uczy nas, że pamięć i bliskość to najcenniejsze skarby, które możemy pielęgnować, a czas spędzony z ukochanymi osobami tworzy więź, której nic nie jest w stanie zniszczyć. Po jej przeczytaniu człowiek wychodzi trochę spokojniejszy, bardziej wrażliwy i wdzięczny za to, co ma tu i teraz. To opowieść, do której chce się wracać, do której chce się zaglądać między wiersze i między drzewa, które pamiętają nasze historie — i zdecydowanie warto po nią sięgnąć.

Będąc dorosłym trochę inaczej postrzegamy świat, ludzi czy koleje losu, często zupełnie zapominając o rozumowaniu sprzed lat, z dzieciństwa. Czy kiedykolwiek zastanawialiście się jak dzieci postrzegają te trudne dla nas momenty w życiu? Bo ta pozycja genialnie to ukazuje! „Pamięć drzewa” to niezbyt opasła pozycja, która jednak za pomocą krótkich rozdziałów i nieskomplikowanych zdań, świetnie uderza w emocje czytelnika, skupiając się na tym, co najważniejsze i pozostawiając niedopowiedzenia tam, gdzie najmocniej one poruszą. Na pierwszy rzut oka książka może wydawać się niewymagająca, traktująca o zwyczajnych rzeczach, jednak z każdą kolejną stroną odkrywa swoje pokłady wielorakich uczuć, które udzielają się czytelnikowi. To nieco melancholijna historia o tym, co ludzkie – o odchodzeniu, o powolnym traceniu osób, których obecność zawsze była brana za pewnik, o godzeniu się z nadchodzącą stratą, która nigdy nie staje się łatwiejsza. Autorka znakomicie odnajduje się także w używaniu metafor, bowiem w tej pozycji drzewa i zegary mają znaczenie, ukazując upływ czasu, ale też niosąc wspomnienia, a pomysł na postawienie w roli narratora dziecka wzmaga jej emocjonalność. Ta powieść w swojej prostej szacie słownej, pozostawia ogromny ślad w czytelniku, przy okazji przypominając, że to, co najcenniejsze, ukryte jest w naszym sercu i dopóki tam skrywamy bliskich nam ludzi, oni nigdy tak do końca nie odejdą.

Do mieszkania Jana i jego rodziców wprowadzają się dziadkowie chłopca. Ten jest bardzo szczęśliwy i nie rozumie szarości wylewającej się z oczu bliskich. Razem z ukochanym dziadkiem nawiązuje wyjątkową więź, a drzewa stają się tematami wielu rozmów, bo jak twierdzi starszy mężczyzna, przez drzewa można wytłumaczyć wszystko. Tylko te przyciszone rozmowy i smutne spojrzenia sprawiają, że chłopiec markotnieje ale nie jest pewny czy chce wiedzieć jaki jest tego powód. Nie ma nic piękniejszego niż mocna i szczera relacja wnuków z dziadkami. To od nich młodsze pokolenie uczy się bycia dobrym człowiekiem dla każdego, oni pokazują,że także starsi mają coś ważnego do powiedzenia i pragną czuć się potrzebni. Na finale życia, doceniając bardziej niż rodzice, każdy z darowanych dni, składają w podarunku swój czas i obecność czyli to co najcenniejsze w dzisiejszym zabieganym świecie. Pomagają zrozumieć, odpowiadają na trudne pytania i dzielą się doświadczeniem. Ta powieść to niezwykle delikatna, refleksyjna i mimo małej ilości tekstu, otulająca historia chłopca i jego dziadka, z którym spędza coraz więcej czasu. Czasu, który jak się wkrótce okaże, niebawem może braknąć. Jak złodziej w umysł starszego mężczyzny wkrada się zapomnienie. On nie chce, Jan też nie. Obaj boją się tej chwili, obaj robią co w ich mocy by sobie pomóc. Powieść opowiedziana oczami dziecka, rozgrywająca się pod katalońskim niebem, problemami z jakimi zmagać może się każdy. Trafia w czułe struny serca, wywołując tęsknotę, żal za tym co było i nadzieję, że w końcu "mamy dwie pamięci" - tę w głowie i w sercu i właśnie tej drugiej nie tak łatwo się pozbyć. Nie wiem co jest gorsze, zapomnieć, czy zostać zapomnianym... Cudowna, krótka ale nie lekka...zostawia ślad w czytelniku. Proza jakiej od czasu do czasu potrzeba każdemu. Gorąco polecam.