Mieszko. Na krwawym szlaku - Daniel Komorowski

Mieszko po długich zmaganiach staje się knaziem, po czym rozpoczyna przygotowania do odwetu na żupanach wspierających bunt Strogomira. Wrogowie jednak są czujni i nadal usiłują zrzucić go z piedestału. Księstwo na drodze do pokoju musi znowu spłynąć krwią... Daniel Komorowski po raz trzeci zaprasza w interesującą podróż tropami słynnego władcy, odsłaniając pełną bitew, dylematów i trudnych decyzji drogę do zapisania się na kartach historii. Autor dobrze oddaje tło historyczne i klimat czasów, czy to w obyczajowości czy języku. Wpłata anarchizmy, jednak bez przesytu, zarysowuje sytuacje ogólne i polityczne, ukazuje, co ważne dla ówczesnych ludzi, dzięki czemu można dobrze i swojsko odnaleźć się w przeszłości. Co charakterystyczne i zauważalne już w cyklu o wikingach, to barwne opisy bitew i potyczek. Dynamiczne wyobrażenia skrzyżowanych mieczy, dźwięki walki, postawy w starciu czy tytułowa czerwień posoki towarzyszą wielu scenom, a choć są częste, to nie zabierają innym motywom kluczowego znaczenia, dzięki czemu wyobraźnia pracuje na wielu przestrzeniach. Akcja ma w sobie dużo dynamiki, całość czyta się z przyjemną lekkością. W tym tomie szczególnie wyczułam zadbanie o kwestie rozwoju bohaterów oraz ich relacje czy intrygi. Gdzieniegdzie łamią się serca i wbijają noże w plecy, a zarazem rośnie przywiązanie i zaufanie u innych. Kierunek, w którym idą poszczególne postacie intryguje, a i emocji nie brakuje przy kolejnych konfrontacjach - zarówno pozytywnych, jak i negatywnych. Myślę, że ten tom pokazał dobrą energię autora i podobał mi się bardziej od poprzedniego. Wydarzenia, koncepty i sposób poprowadzenia bohaterów naprawdę nieźle wciągają i zachęcają do wyczekiwania na potencjalne kolejne części. Jeśli powieści historyczne Wam w duszy grają, to zachęcam do lektury 😊