Nic takiego - Katarzyna Puzyńska

„Nic takiego” Katarzyny Puzyńskiej to powrót autorki do klimatu, za który pokochali ją czytelnicy – mrocznego, gęstego od emocji i pełnego tajemnic kryminału z mocnym wątkiem psychologicznym. Tym razem fabuła koncentruje się wokół prokuratora Grzegorza Hali, który zaczyna otrzymywać niepokojące anonimy przywołujące dramat sprzed lat. Gdy równocześnie trafia do niego sprawa brutalnego zabójstwa milionera w Zalesiu, granica między zawodowym dochodzeniem a prywatnymi demonami bohatera zaczyna się zacierać. Puzyńska tworzy tu galerię wyrazistych postaci – od zagubionego, lecz ambitnego prokuratora, przez podkomisarz Murawską z bagażem problemów, po nieprzewidywalną Kaję Dalke, która łamie wszystkie schematy. Każda z nich wnosi do historii własne napięcia i sekrety, a konflikt między nimi staje się równie interesujący, jak samo śledztwo. Mroczna, inteligentna dziennikarka – córka ofiary – dodatkowo komplikuje sytuację, sprawiając, że czytelnik co chwilę zmienia zdanie, komu właściwie można zaufać. Emocje podczas lektury są intensywne: nieustanne napięcie, poczucie, że bohaterom grunt usuwa się spod nóg, a atmosfera gęstnieje z każdą stroną. Puzyńska doskonale buduje suspens – jej pióro jest dynamiczne, obrazowe, mocno osadzone w psychologii postaci. To thriller i kryminał w jednym, ale przede wszystkim opowieść o tym, jak przeszłość potrafi wracać w najmniej oczekiwanych momentach. Książka idealna dla fanów wielowątkowych, intensywnych historii, miłośników zagadek, napięcia i bohaterów, którzy są równie skomplikowani jak sprawy, które prowadzą. Czyta się ją szybko, z rosnącą ciekawością, i trudno ją odłożyć, zanim autorka nie odkryje wszystkich kart. To jedna z tych powieści, które nie tylko wciągają, ale też angażują emocjonalnie. Puzyńska ponownie udowadnia, że potrafi stworzyć historię gęstą, wielowymiarową i satysfakcjonującą – taką, po którą zdecydowanie warto sięgnąć.

"Nic takiego” Katarzyny Puzyńskiej to książka, która zostaje w głowie długo po przeczytaniu. To nie tylko kryminał – to psychologiczna gra, w której każdy ruch ma znaczenie, a prawda okazuje się bardziej bolesna niż kłamstwo. Zacznę od tego, że nie jestem fanem kryminałów, które skupiają się wyłącznie na zagadce i trupach. Lubię, kiedy książka daje coś więcej – kiedy pokazuje człowieka, jego motywacje, lęki, słabości. I właśnie to dostałem w „Nic takiego”. Katarzyna Puzyńska wraca tu do formy, którą znamy z jej wcześniejszych powieści, ale jednocześnie idzie o krok dalej. To nie jest typowy kryminał – to opowieść o winie, pamięci i o tym, jak przeszłość potrafi zatruć teraźniejszość. Głównym bohaterem jest prokurator Grzegorz Hala. Facet, który wydaje się mieć wszystko pod kontrolą, ale szybko okazuje się, że jego życie toczy się na krawędzi. Dostaje anonimowe listy, które przypominają mu o wydarzeniu sprzed lat – czymś, co próbował wymazać z pamięci. I właśnie wtedy trafia na sprawę morderstwa milionera w willi w Zalesiu. Sprawa, która dziwnie splata się z jego przeszłością. Czy to przypadek? Czy ktoś próbuje go wciągnąć w grę, której stawką jest nie tylko rozwiązanie zagadki, ale też jego psychiczne przetrwanie? To, co mnie ujęło, to sposób, w jaki Puzyńska prowadzi narrację. Nie ma tu prostych odpowiedzi, nie ma czarno-białych postaci. Każdy ma coś na sumieniu, każdy ma motyw, każdy kłamie – nawet jeśli tylko przed samym sobą. Autorka świetnie buduje napięcie, nie epatuje przemocą, ale potrafi sprawić, że czujemy niepokój. W pewnym momencie zacząłem się zastanawiać, czy to w ogóle jest książka o morderstwie, czy raczej o tym, jak bardzo jesteśmy w stanie oszukiwać siebie, by przetrwać. Styl Puzyńskiej jest jak zawsze konkretny, bez zbędnych ozdobników. Dialogi brzmią naturalnie, a opisy są na tyle sugestywne, że bez problemu można sobie wyobrazić sceny. Szczególnie podobały mi się fragmenty, w których Hala analizuje listy – tam widać, jak bardzo ta sprawa go dotyka, jak bardzo próbuje zachować pozory, choć wszystko się sypie. Warto też wspomnieć o strukturze książki. Mamy tu klasyczną zagadkę kryminalną, ale też retrospekcje, które stopniowo odkrywają przeszłość bohatera. To działa świetnie – nie dostajemy wszystkiego od razu, musimy sami łączyć fakty, co sprawia, że czytanie staje się aktywnym procesem. Ja sam kilka razy wracałem do wcześniejszych rozdziałów, żeby sprawdzić, czy coś mi nie umknęło. „Nic takiego” to też książka o samotności. Hala, mimo że otoczony ludźmi, jest samotny w swojej walce z przeszłością. I to chyba najbardziej mnie poruszyło – ten obraz człowieka, który nie potrafi się uwolnić od tego, co było, który próbuje żyć dalej, ale nie bardzo wie, jak. To nie jest bohater idealny, ale właśnie przez to jest tak prawdziwy. Czy książka ma wady? Może momentami akcja zwalnia, może niektóre wątki poboczne są mniej interesujące. Ale to drobiazgi. Dla mnie najważniejsze było to, że Puzyńska nie poszła na łatwiznę. Nie dała prostych rozwiązań, nie zamknęła historii w schemacie „zbrodnia – śledztwo – rozwiązanie”. Zamiast tego dała mi coś, co zostaje w głowie – pytania o winę, o pamięć, o to, czy prawda zawsze jest dobra. Podsumowując – „Nic takiego” to książka, która zaskakuje. Nie tylko tym, co się dzieje, ale tym, co zostaje między wierszami. Jeśli szukasz kryminału z duszą, z psychologiczną głębią i bohaterem, który nie jest papierowy – sięgnij po tę powieść. Ja nie żałuję ani minuty spędzonej z tą historią. I coś czuję, że długo o niej nie zapomnę.