Przymierze wody - Abraham Verghese

Słuchajcie,e, mam dla Was totalny konkret z lekkim spojlerem :p Jeśli szukacie książki, która emocjonalnie Was poruszy i pozostanie w pamięci na lata, to „Przymierze wody” Abrahama Verghese’a jest pozycją obowiązkową. To nie jest zwykła lektura na jeden wieczór mamy tu aż osiemset stron epickiej opowieści, rozgrywającej się w Indiach, a dokładniej w Kerali. Książka obejmuje niemal cały XX wiek i ukazuje losy kilku pokoleń jednej rodziny. Wydawnictwo Książnica zrobiła tu kawał dobrej roboty, wydając tę sagę, o której teraz trąbią dosłownie wszyscy. Wszystko zaczyna się megamocno. Poznajemy dwunastoletnią dziewczynkę, którą później wszyscy nazywają Big (wielka) Ammachi. Wyobraźcie sobie, że jako dziecko zostaje wydana za mąż za dużo starszego faceta i trafia do wielkiego domu w Param bil. (Niech to Was nie przerazi!) Z czasem staje się sercem rodziny i twardą kobietą, która trzyma wszystko w ryzach, mimo że życie nie oszczędza jej trudnych doświadczeń. Jej mąż to w sumie sympatyczny facet, ale ma jedną dziwną fobię panicznie boi się wody. W książce pojawia się także Digby Kilgour, chirurg ze Szkocji, który ucieka do Indii przed swoimi demonami. W pewnym momencie jego ścieżki przecinają się z rodziną Big Ammachi i zaczyna się robić naprawdę ciekawie. Chciałabym napisać więcej, ale uwierzcie mi, warto samodzielnie odkryć tę historię. Oprócz niego mamy tu jeszcze kilka postaci, które robią robotę. Jest Philipose, syn Big Ammachi, taki typowy intelektualista i pisarz, który walczy z rodzinną klątwą i kocha artystkę E… :D Ich relacja to totalny emocjonalny rollercoaster. A co z tą klątwą, która ich nęka? W każdym pokoleniu rodziny ktoś tonie. Woda, która w Kerali jest wszechobecna, staje się symbolem strachu i przeznaczenia. Okazuje się, że za tym zjawiskiem kryje się rzadka choroba, ale nawet nauka nie zawsze potrafi pokonać fatum. Kolejne pokolenia mają swoje tajemnice, ale nie będę Wam wszystkiego zdradzać sami musicie to odkryć. Muszę być z Wami szczera: ta książka wymaga cierpliwości. Momentami tempo jest wolne, jest mnóstwo wątków, więc trzeba się skupić, aby się nie pogubić. Uwierzcie mi, kilka razy wracałam do wcześniejszych fragmentów z pytaniem: „Jak to możliwe?” lub „O co tu chodzi?”. „O co chodzi”? Mnie osobiście to trochę przytłaczało, ale z drugiej strony, dzięki temu można poczuć klimat i naprawdę zżyć się z bohaterami. To nie jest wada tej książki, wręcz przeciwnie. Książka zmusza to myślenia, analizowania do tego dla mnie była momentami emocjonalna, więc, żeby dokończyć rozdział albo zacząć nowy, musiałam spieszyć się z czynnościami domowymi. Według mnie autor genialnie pokazuje, jak żyć dalej mimo tragedii i strat. Woda staje się metaforą życia, którego nie da się kontrolować. To wymagająca lektura, ale przynosi ogromną satysfakcję. Jeśli macie ochotę na coś głębokiego, co Was autentycznie poruszy, bierzcie się za czytanie.