Atmosfera - Taylor Reid Jenkins

Joan zawsze kochała kosmos. I trochę z przypadku, trochę z ciekawości, złożyła podanie do NASA. To nie był czas, gdzie kobiety mogły podbijać świat w każdym zawodzie. A jednak jej pracowitość, zaangażowanie i pasja nie poszły na marne. Towarzyszymy jej przez kilka lat wyrzeczeń, wzlotów i upadków, samotności, dylematów i życiowych zawirowań. Czy w kosmosie czeka na Joan szczęście? A może jest ono znacznie bliżej niż myśli? „Atmosfera” to niespiesznie prowadzona powieść, która niepostrzeżenie wciąga w swoje objęcia i porusza wiele tematów. Osadzona w latach `80 świetnie obrazuje społeczeństwo i panujące w tych czasach nastroje, zwracając uwagę czytelnika na to, jak wiele zmieniło się w postrzeganiu kobiet, ludzi o odmiennej orientacji, aktywności zawodowej. Autorka nie szczędzi tu opisów dotyczących astronomii i dużej dawki wiedzy w tej kwestii, co sprawia, że czytelnik chyli czoła przed ogromnym researchem, który zrobiła, by ta powieść powstała. Dodatkowo ten niebanalny akcent kosmiczny, nadaje pozycji oryginalności. Najpierw w tle, potem delikatnie wysuwając się na pierwszy plan, toczy się historia miłosna wzburzająca ogrom skrajnych uczuć – z jednej strony ciepła i szczęśliwa, z drugiej zaś, z uwagi na sytuację i zawodową, i prywatną, wywołuje multum niezgody i wewnętrznego sprzeciwu. Reid przypomina, że jeszcze nie tak dawno temu, nawet w Stanach, nie każda miłość miała rację bytu. Mocno porusza także wątek dotyczący rodzicielstwa, odpowiedzialności za dziecko, różnych form porzucenia i tak samo różnych form miłości do małej istoty. Choć może nie był on głównym aspektem opowieści na mnie wywarł duże wrażenie i był najbardziej znaczący. Książka jednak urzeka też całokształtem, przesłaniem, pomysłem oraz narracją, co sprawia, że zanurzamy się kompletnie w świat tu kreowany i chłoniemy go całym sobą, a to przecież w literaturze najważniejsze. Polecam!