Zatruty kielich - Robert Jackson Bennett

"To było dobre" - cytując klasyka. Spodziewałem się jakiegoś klasycznego podejścia do schematu zbrodnia-śledztwo-kara, a tym razem autor wrzuca czytelnika w świat działający według jego reguł i konsekwentnie pokazuje, jak bardzo są one niepokojące i jednocześnie fascynujące. Imperium oparte na biologii, modyfikacjach i kontrolowanej naturze wciąga oryginalnym pomysłem. Dużą satysfakcję daje to, jak sprawnie autor łączy ten - jednak - fantazyjny świat z konstrukcją kryminalną. Mamy śledztwo oparte na dedukcji, z dobrze rozłożonymi tropami i rozwiązaniem, które trzyma się kupy i wynika z logiki opowieści. Jednocześnie dochodzi tu dodatkowa warstwa napięcia - poczucie, że nawet poza samą zbrodnią istnieje realne zagrożenie większe niż pojedynczy morderca. W tle cały czas czuć nacisk systemu, polityki i społecznych zależności, co dodaje historii ciężaru i sprawia, że nie jest to tylko zabawa w zagadkę. I to jest bardzo fajne i niewielu autorów sobie dobrze z tym radzi. Ogromnym atutem są bohaterowie. Główna śledcza jest postacią wyrazistą, nieprzystającą do oczekiwań, czasem trudną, ale magnetyczną - taką, którą albo się pokocha, albo będzie się z nią kłócić w myślach, ale nie da się jej ignorować. Kontrastuje z narratorem-asystentem, który wnosi do historii stabilność, wrażliwość i ciekawą perspektywę obserwatora uczącego się tej rzeczywistości. Ich relacja jest dynamiczna, a dialogi mają pazur, dzięki czemu książka potrafi być jednocześnie mroczna i zaskakująco zabawna. Bennett dowozi dobrą powieść, z dobrą narracją i naoliwionym mechanizmem. Pozostaje czekać na kolejny tom cyklu.