Cesarzowa Piotra T.1 - Kristina Sabaliauskaite

Dzisiejsza recenzja dotyczy książki co do której miałam mieszane uczucia (w sensie bardziej pozytywne) Nie wiem jak u was ale ja uwielbiam książki które mnie odcinają od rzeczywistości. „Cesarzowa Piotra” według mnie to nie jest kolejna nudna powieść historyczna. Dla mnie to raczej „jazda bez trzymanki” przez życie kobiety, o której każdy powinien usłyszeć, a która ciągle jest jakąś taką wielką zagadką. Serio, wciąga to lepiej niż najmocniejszy serial na Netflixie. Autorka wpada z drzwiami tam, gdzie inni zwykle kończą, czyli prosto w ostatnią dobę życia Katarzyny I. To była pierwsza cesarzowa Rosji i wdowa po słynnym Piotrze Wielkim. Zapomnijcie o sztywnych datach i faktach. Mamy tutaj 24 godziny zamknięte w 24 rozdziałach. Każdy z nich czyta się jak osobną scenę filmową, która trzyma w mega napięciu. Największe wrażenie zrobiły na mnie emocje. Katarzyna nie jest jakąś wyidealizowaną postacią z pomnika. To kobieta pełna sprzeczności, którą boli ciało i dusza. Kocha, traci bliskich i ucieka przed własnymi demonami. Dzięki temu, że narracja jest prowadzona w pierwszej osobie, po paru stronach masz wrażenie, jakbyś siedział tuż obok niej i słuchał tych wszystkich szeptów, pretensji czy trudnych pytań. Jej droga to czysty kosmos. Zaczynała jako biedna sierota z litewsko polskimi korzeniami, a skończyła na samym szczycie rosyjskiej władzy. I to nie był żaden przypadek, tylko miks sprytu, szczęścia i brutalnej siły charakteru. Autorka nie próbuje jej wybielać. Pokazuje ją jako postać z krwi i kości, czasem okrutną, a czasem kruchą. Po prostu prawdziwą, mimo że od jej czasów minęło trzysta lat. Mega szanuję to, że autorka nie zrobiła z niej płaskiej ikony. Czujesz ciężar każdej decyzji i każdej zawiedzionej nadziei. Tutaj nie ma co liczyć na przesłodzony happy end. To raczej mocna lekcja o tym, jak władza potrafi złamać człowieka i jednocześnie go ulepić na nowo. Według mnie autorka nie boi się pokazywać brutalności, ale potrafi też niesamowicie opisać ulotne chwile czułości. Dla mnie to przede wszystkim historia o zderzeniu kultur i o toksycznym małżeństwie, które było jednocześnie sojuszem i więzieniem. To opowieść o kobiecie, która zaszła dalej niż jakikolwiek facet w tamtych czasach. Krótko mówiąc, ta książka zostawia w głowie trwały ślad. To nie jest suchy podręcznik, tylko historia, która boli i inspiruje naraz. Jeśli szukacie czegoś, co przeniesie was w inny świat i pozwoli poczuć go każdym zmysłem, to bierzcie się za czytanie, bo warto każdą minutę.