Donżon. Wydanie zbiorcze 7 - Lewis Trondheim, Joann Sfar

Siódmy tom „Donżonu” potwierdza, że seria Trondheima i Sfara potrafi być jednocześnie lekka w formie i zaskakująco głęboka w treści. To album, który bawi absurdalnym humorem i konwencją fantasy, ale pod spodem coraz wyraźniej odsłania tragizm i melancholię świata stojącego na granicy upadku. Humor jest nadal wszechobecny jednak częściej wywołuje gorzki uśmiech niż głośny śmiech – i to zdecydowanie działa na korzyść historii. Autorzy nie próbują już tylko żonglować żartem ale coraz śmielej rozwijają emocjonalne konsekwencje wcześniejszych wydarzeń. Najmocniejszą stroną tego tomu jest gęsta atmosfera. Donżon przestaje być jedynie groteskowym miejscem pełnym potworów i pułapek, a zaczyna przypominać świat, który wymknął się spod kontroli swoim twórcom. Potwory są zarówno zabawne jak i niepokojące, a bohaterowie nawet ci drugoplanowi – komiczni oraz tragiczni jednocześnie.Dzięki temu nie są już tylko i wyłącznie nośnikami gagów .Widać w nich zmęczenie, zagubienie i poczucie, że coś nieodwracalnie się kończy. Graficznie tom 7 pozostaje wierny charakterystycznemu stylowi serii: prosta, pozornie niedbała kreska skrywa dużą ekspresję i świetne tempo narracji. Kadry są czytelne, a mimika postaci potrafi powiedzieć więcej niż dialogi. Ten kontrast między kreskówkową stylistyką a coraz poważniejszym tonem działa zaskakująco dobrze. Podsumowując, jest to album przejściowy, ale bardzo ważny w kontekście całej układanki. Donżon to komiks, który najlepiej smakuje zatwardziałym wyznawcom oraz czytelnikom znającym wcześniejsze części i nagradza ich wierność dojrzałą opowieścią o konsekwencjach wyborów i kruchości nawet najbardziej absurdalnych światów. Moim zdaniem to jedna z najbardziej ambitnie pomyślanych serii w całej historii komiksu i z niecierpliwością czekam na więcej.