Wzgarda - Paulina Hendel

Dawna kolonia karna na wyspie - a obecnie miejsce, gdzie zgodnie żyją różne istoty. Jej naczelnik - Kilian Sztorm - razem z ekipą w postaci ogrzego zastępcy, radosnego syna magnatów, starego ziemowego i tymczasowo zatrudnionej złodziejki, muszą rozwiązać sprawę tajemniczego zaginięcia pracownika Czarnej Kompanii. Wszystkie tropy prowadzą do makabrycznej sprawy morderstwa sprzed lat... Jednym z moich ulubionych połączeń gatunkowych jest miks fantastyki z kryminałem. Z zaciekawieniem więc sięgnęłam po tytuł łączący oba, w dodatku pani Hendel, której twórczość od dawna chciałam poznać. I nie zawiodłam się! Autorka ma intuicyjny i swobodny styl tworzenia fantastycznych światów, które nie epatują nadmierną, sztuczną ekspozycją, a w bardzo naturalnie wprowadzają w swoje zakamarki. Szybko odnalazłam się w strukturze Kolonii, prawach rządzących tym miejscem, a także przekroju różnorodnych magicznych istot, które mniej lub bardziej chętnie usiłują ze sobą żyć. Ludzie mijają się na ulicy z ogrami, gdzieniegdzie napotkamy elfa, a czasem trzeba się bronić przed niepokojącymi wampirami, które są tu trochę jak połączenie sępów i nietoperzy. Im dłużej czytałam, tym lepiej się czułam w tym miejscu, które fascynowało i intrygowało na każdym kroku. Fabuła to istna gratka tak dla fanów rasowego kryminału, jak i fantastycznych zdarzeń. Razem ze Sztormem zagłębiamy się w zagmatwane śledztwo, które odsłania coraz więcej tropów i wątków. Składanie ich w całość było porywające, wywowyłało niekiedy dreszczyk niepokoju, czasem aż zaskakiwało brutalnością, a z każdą odpowiedzią dodawało pytań. Gdzieś mi w głowie krążyło, jakie może być finalne rozwiązanie zagadki, ale jako któraś z kolei dalsza możliwość, więc kryminalne puzzle po ułożeniu były dla mnie i tak całkiem zaskakujące i satysfakcjonująco wyjaśniające. Polubiłam bohaterów, których charakterki, wzajemne relacje i przywary budowały nietuzinkowy zespół oryginalnych osobistości. Niekiedy aż zabawne przekomarzanki, a jednocześnie lojalność i wyrazistość - to cenię w konstrukcji postaci! Bawiłam się świetnie, autorka ma znakomite pomysły i styl oraz lekkie pióro. Polecam!💚

Naczelnik Liberii Kilian Sztorm zostaje wezwany przez starszą kobietę, która słyszała niepokojące dźwięki w domu obok. Okazuje się,że doszło w nim do masakry, brakuje tylko dziecka. Trzyletniej dziewczynki, której ciała nigdzie nie znaleziono. Dwanaście lat później naczelnik nadal pełni swoją funkcję i tym razem musi odnaleźć pracownika Czarnej Kompanii. Bardzo błaha sprawa okazuje się zagmatwanym śledztwem, gdzie po drodze pojawiają się nowe ofiary. Czyżby bestia znowu się obudziła i siała postrach na całej wyspie? Świat wielkich i niebezpiecznych ogrów, żyjących pod ziemią ziemowych, spragnionych krwi wampirów, nikomu niepotrzebnych hybryd w postaci półelfów i ludzi. Nie wiadomo kto z tych wszystkich stworzeń jest najniebezpieczniejszy. Kryminalny wątek wpleciony w nierealny, mroczny, pełen trujących roślin, świat, w którym rządzi to co wszędzie. Chęć wzbogacenia się i wykorzystania innych do własnych celów. Misternie utkana fabuła wyprowadzająca, przynajmniej w moim przypadku, czytelnika głęboko w las. Droga autorki, już dawno nikt mi tak na nosie nie zagrał. Cała historia jest nierealna ale paradoksalnie,prawdziwa. Inność spotykająca się z potępieniem i odrzuceniem i współczucie, tutaj, doprowadzające do jeszcze większych tragedii. Poza prowadzonym śledztwem, przez rozdziału przewija się postać Adeli, zamkniętej przed światem, która jest przekonana,że na zewnątrz nie spotka jej nic dobrego, a zło tylko na nią czyha. Spędziłam z tą książką bardzo przyjemny czas. Oderwałam się od codzienności i szybko zaaklimatyzowałam w świecie tak różnorodnym, fantastycznym i nawet jeśli naczelnik w to nie wierzy, magicznym.