11 września. Dzień, w którym zatrzymał się świat - Mitchell Zuckoff

22 lata po tragicznych wydarzeniach 9/11 1 WTC nadal robi ogromne wrażenie i wywołuje wiele trudnych uczuć. I myślę, że to nie zmieniło się przez ostatnie 2,5 roku, gdy tam byłam, a mam nadzieję, że nie zmieni się nigdy. Bo świat powinien pamiętać. Jednak ta lektura uświadomiła mi, że wydarzenia z 11 września są daleką historią dla młodych dorosłych, nastolatków i dzieci. Tym bardziej cieszy mnie, że takie książki powstają, pielęgnując pamięć, odtwarzając życie dla nieruchomych i zimnych napisów z imionami i nazwiskami, ukazując tragedie, które naznaczyły obecny świat. I wyrażam ogromną nadzieję, że po takie pozycje nie przestaniemy sięgać jako społeczeństwo. „11 września. Dzień, w którym zatrzymał się świat” chciałabym nazwać reportażem wybitnym, lecz nie wiem, czy przystoi zachwycać się pozycją ukazująca jedną z największych tragedii, która dotknęła Stany Zjednoczone. Tę lekturę musiałam sobie mocno dawkować, bo jej ładunek emocjonalny jest przytłaczający. Nie jestem nawet w stanie zliczyć, ile razy przy niej płakałam. Autorowi udała się rzecz najtrudniejsza, pokazał życie ludzi dotkniętych tragedią, sprawił, że zapisali się w pamięci, a nie pozostali zwyczajną statystyką. Wykonał tytaniczną pracę nad tą pozycją i to widać na każdej stronie. Oddał hołd poległym i ocalałym, ich rodzinom i tym, którzy pośrednio zaangażowani byli w ich losy. Nie pominął błędów i potknięć służb, dyspozytorów, pracowników lotniska, czy rządu, obrazując trudną i prawdopodobnie niewygodną prawdę, a tym samym nadając reportażowi jeszcze więcej rzetelności. Pod koniec książki, przed licznymi przypisami, które pokazują ogrom pracy Autora nad książką, znajdziemy niespełna 17 stron zapełnionych szalenie drobny drukiem, usystematyzowanym w trzech rzędach. To polegli. I te strony bolą najmocniej. Lecz pomimo całego bólu, który niesie ta pozycja ogromnie ją polecam. Bo trzeba pielęgnować pamięć o dramatach, by te nigdy się nie powtórzyły.