Ostatni taniec - Rafał Wicijowski

Czy miłość jest w stanie wszystko wybaczyć? Czy sprawia, że człowiek jest wtedy zdolny do wszelkich poświęceń? A może po prostu przysłania rozsądek i skłania do nieracjonalnych dla otoczenia czynów? „Ostatni taniec” to powieść pisana szeroką paletą emocji. Od złości i niezrozumienia, przez rozpacz, aż po wypełniające serce ciepłem uczucia, które niełatwo jest oddać za pomocą słowa pisanego. Autor stworzył historię trudną, nakazującą wielokrotnie zadawać sobie pytanie podczas lektury: a co ja bym zrobiła? I niemającą prostych odpowiedzi. Tak samo jak nie posiadającej prostego, choć oczywistego w zarysie fabuły, końca. To jedna z tych opowieści, która wyciśnie łzy z najtwardszych serc, która pozostawi w sobie poczucie pustki, ale i nadziei, która udowodni, że prawdziwa miłość nie zawsze jest zgodna z planem, nie zawsze trwa po wieki wieków, ale gdy będziemy jej świadkami, nigdy nie zwątpimy w jej siłę. Przeplatając teraźniejszość z przeszłością Pan Rafał pozwala nam niemal namacalnie odczuć głębię uczucia łączącego bohaterów, które kryje się w splotach codzienności, a nie wzniosłych momentach. W swojej narracji, za delikatnością i prostymi, trafiającymi w czułe miejsca czytelnika słowami, kryje przekaz ponadczasowy, często obecnie zapominany, dotyczący ludzkich losów, czy wartości prawdziwej miłości. A całą opowieścią przypomina o czymś trywialnym, a jednak zazwyczaj zagubionym przez nas w pędzie codzienności, że warto doceniać tu i teraz, warto tworzyć wspomnienia, warto żyć w tej chwili, bo nic nie jest nam obiecane na zawsze. Jednak pokazując tę jedną, piękną stronę uczucia, nie zapomina o jej drugiej, brzydszej odsłonie, która zadaje ból ostrzejszy niż nóż, która doprowadza do rozpaczy i beznadziei, która tworzy rany, które krwawią latami. I to właśnie oddaje realistyczne ukazanie historii głównych bohaterów. To piękna, poruszająca i wartościowa pozycja, którą naprawdę warto poznać. Polecam!