Jestem zagubionym aniołem - Jordi Lafebre

Eva Rojas to bohaterka, której nie da się nie pokochać. Jest błyskotliwa, bezczelna, impulsywna i tak charyzmatyczna, że mogłaby rozwiązać zagadkę morderstwa samym przewróceniem oczami. Towarzyszą jej duchy zmarłych krewnych, które komentują rzeczywistość z taką swobodą, jakby rodzinny obiad trwał od stu lat i nikt nie zamierzał kończyć dyskusji. Efekt? Dialogi błyszczą humorem, a co kilka stron wybuchałem śmiechem, by chwilę później poczuć nieprzyjemny ucisk w gardle. Lafebre ma niezwykły dar. Potrafi sprawić, że śmiejemy się z absurdów życia, jednocześnie przypominając, jak kruche potrafi być ludzkie szczęście. W jednej scenie dostajemy błyskotliwy żart, w następnej czułe spojrzenie na samotność, traumę czy potrzebę bycia zaakceptowanym. I nic tu nie brzmi fałszywie. Humor nie rozmywa emocji – przeciwnie, jeszcze mocniej je podkreśla. Warstwa graficzna jest równie urocza jak sama opowieść. Kadry pulsują kolorami Barcelony, postacie mają fantastyczną mimikę, a każdy gest mówi więcej niż niejeden dymek. Styl Lafebre nie próbuje olśnić fotorealizmem. Zamiast tego zachwyca lekkością i ekspresją. To rysunki, które się uśmiechają. Owszem, sama intryga kryminalna nie zawsze zaskakuje i doświadczeni czytelnicy mogą dość szybko połączyć wszystkie kropki. Tyle że... zupełnie przestaje to mieć znaczenie. Bo prawdziwą zagadką nie jest tutaj pytanie „kto zabił?”, lecz „jak żyć z własnymi demonami i mimo wszystko nie stracić poczucia humoru?”. I właśnie na to pytanie Lafebre odpowiada z ogromnym wyczuciem. „Jestem zagubionym aniołem” to komiks pełen życia. Rozśmiesza, wzrusza, rozbraja i przypomina, że nawet najbardziej pogubieni ludzie mogą być dla kogoś światłem. A jeśli to światło czasem pali papierosa, kłóci się z duchami swoich przodkiń i wpada w kolejne tarapaty... tym lepiej. Dzięki temu jest prawdziwe.