Tajanie - Michał Dziedzic

park jurajski

właśnie podjeżdża nocny z mięsem

w centrum dokładają świeżej padliny

zapowiada się długa noc

nie upiłem się nie przećpałem

lecz w jednym oku źrenica w pion

napięty brzuch i nozdrza pełne mrozu

stworzeniom wyklutym na żer

wymyślam śmierci czuję pod językiem

każdą warstwę soczystej tkanki

nie mam cierpliwości do wzroku ssaków

oczy pod kłami strzelają jak małe pomidorki

zasługuje na rzeź każdy motor i koło

dziurawy wydech czy tłumik nie od gnata

(kompsognaty to takie małe raptory)

ewolucja poszła za daleko

skręciła w zły zjazd

bawią się i rozmawiają o cenach benzyny

nikt nie pyta skąd leci krew

gdyby ktoś wykrwawił się

w niskopodłogowym solarisie

słońce i tak wstanie

jutro rano zabiorą dzieci do zatoru

wytrzeźwieją dopiero w drodze

kupując kawkę na orlenie sprawdzą czy

już przyszło zalando do paczkomatu

pogłaszczą psa nakarmią niemowlę

w tej kolejności

od małego hodowany na zabójcę

odrzucam mięso rozród dziedzictwo

zadaję kłam gatunkowi

zgadza się tylko homo

witamy na wyspie isla nublar

mirra i kadzidło skutecznie odpędzają komary

litera te na ścianie to znak króla

ten wiersz to nieśmieszny mem

wysłany w daily pakiecie od znajomego

suchy tekst przykuwa twój wzrok

jeśli życie jest jak park

to moje to park jurajski